Druga niedziela adwentu przenosi nas do adwentu zupełnie innego niż ten, który przeżywamy – do adwentu historii: do czasów, kiedy Izrael oczekiwał Mesjasza, nie wiedząc w ogóle, kim On będzie, jakim można Go sobie wyobrazić.

My już to wiemy. Pierwszego przyjścia Jezusa oczekujemy w sposób symboliczny, przygotowując się do świąt Bożego Narodzenia. Ale czytania starotestamentalne nie tracą przez to dla nas na aktualności. Stawiają nam pytania: Na kogo czekamy? Czy Go znamy? Czy wiemy, co nam przynosi? Czego tak naprawdę od Niego oczekujemy? I czy rzeczywiście czekamy na powrót Jezusa?

Kiedy szuka się zaginionego, eksperci tworzą na podstawie świadectw portret pamięciowy. Bez niego łatwo o pomyłki. Może warto odświeżyć w sobie taki portret Oczekiwanego, który nie dość, że stworzyli prorocy, to jeszcze niczym fotografię utrwalili ewangeliści, świadkowie Mesjasza. Czy nasze oczekiwania i Oczekiwany to jedno i to samo?

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski

Liturgia Słowa w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata zawsze pokazuje, jak bardzo to Król wyjątkowy: inny od naszych wyobrażeń, inny od doświadczenia władcy politycznego. Zapewni coś, czego żaden władca na ziemi zapewnić nie może: zbawienie, pojednanie z Bogiem całego świata (DRUGIE CZYTANIE).

Na jeden szczegół zwraca uwagę Liturgia. Dawid, królujący w jednym z królestw, zostaje uznany królem przez wszystkie pokolenia Izraela (PIERWSZE CZYTANIE). Skazany Jezus, o którym mówią „król”, choć z szyderstwem i śmiechem, zostaje uznany za króla przez jednego z łotrów (EWANGELIA). Zresztą, natychmiast używa swojej królewskiej prerogatywy.

Król Wszechświata nie będzie moim Królem, dopóki za Króla Go nie uznam.

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski

Adwent – początek nowego roku kościelnego. Ponownie przyszedł czas zadumy nad przyjściem i powrotem Chrystusa.(...) Głównymi słowami dzisiejszej Ewangelii jest lęk i upadek, ale również czuwanie, zaufanie i zbawienie. To są słowa, które mówią do nas z codziennej rzeczywistości. Sposób relacji do nas samych, do ludzi i do rzeczy, do Boga warunkuje nasze podstawowe doświadczenia. Istnieje tylko jedna rzeczywistość, która nie przemija. Jest nią sam Bóg i miłość, która od niego pochodzi. Stąd rzeczywistymi i nośnymi relacjami, nawet w odniesieniu do ponownego przyjścia Chrystusa, są tylko te, które bazują na miłości – tak jak Chrystus je ukazał. Tylko sam Bóg pozostaje wśród tego co przemija i wszystko to, co jest przeniknięte Jego miłością i podtrzymywane Jego obecnością. Lęk, który nas opanowuje, przy braku zachowania skali wartości, powinien wzmocnić naszą czujność i dodać nam odwagi, gdyż zbawienie jest blisko, nawet wówczas, gdy pozornie odczuwamy oddalenie Boga. On sam jest sprawiedliwością, o której mówi pierwsze czytanie. Lęk i upadek nie są końcem lecz jedynie zapowiedzią uzdrowienia i zbawienia, które Bóg człowiekowi obiecał w każdym czasie. Gdy spostrzeżemy przygniecenie rzeczami przemijającymi, które nas zniewalają i wywołują lęk, wówczas – w czasie Adwentu – mamy szansę rozpocząć proces zbawienia – wybawienia ze świata ułudy do realności, która spotka nas w uzdrowieniu Boga.

Vienna International Religious Centre

W dramacie męczeńskiej śmierci (PIERWSZE CZYTANIE) najbardziej uwydatnia się podwójna iluzja prześladowcy: iluzja nieśmiertelności i doczesności jednocześnie. Żyje tak, jakby na ziemi miał żyć wiecznie, choć innym funduje śmierć – dowód, że jest inaczej – chcąc ich unicestwić. Staje się panem życia i śmierci, zapominając, że sam będzie osądzony.

Pomiędzy doczesnością i wiecznością ulegamy wielu iluzjom: czasu, który jest nieograniczony, poczucia, że wolno wszystko i przed nikim nie odpowiemy. Dzisiejsza Liturgia Słowa zbija te iluzje: każe uświadomić perspektywę przemijania, końca, śmierci – i sądu. Perspektywę, której świadomy był Jezus, podążając do Jerozolimy. On, pochodząc z wieczności, nie żył w iluzji czasu nieograniczonego. My, pochodzący z doczesności, często w praktyce żyjemy tak, jakby wszystko miało trwać wiecznie.

Pomiędzy doczesnością i wiecznością jest zmartwychwstanie. Dla saduceuszów (EWANGELIA), dla prześladowców, dla wielu z nas wydaje się iluzją. Dla męczenników, dla Jezusa, dla Pawła (DRUGIE CZYTANIE) – z iluzji odziera, stając się prawdziwą nadzieją.

Jutro Niedziela; Ks. Przemysław Śliwiński, Ks. Marcin Kowalski